Blog

Wachtruimte

Puberdochter gaat haar theorie-examen halen. Althans, dat weten we nog niet zeker maar we hopen het wel, dus laat ik het anders formuleren: puberdochter gaat haar theorie-examen dóen. In provinciehoofdstad Z. hebben ze net het theorie-examencentrum verplaatst van lekker dicht tegen het centrum aan naar een of andere afgelegen uithoek op een industrieterrein. Een fonkelnieuw theoriecentrum is het, met een dito wachtruimte.
Zo’n wachtruimte kent een geheel eigen dynamiek. Het zit er vol met mensen. Jonge lieden die hun examen komen afleggen en hun af- en aanrijdende ouders die als taxi’s fungeren. Ouders die wel hard nodig zijn anders komen die koters never nooit op de examenlocatie terecht hier in het midden van nergens, maar die, eenmaal binnen, vooral hun mond moeten houden en geen domme vragen moeten stellen als: heb je je ID wel bij je? Of: wat is je reserveringsnummer?
Het stinkt naar natte hond in de wachtruimte. Buiten passeren alle weertypen die gebruikelijk zijn op een barre winterdag en binnen dampen sneeuw en ijzel uit jassen weer omhoog. Ze hadden een dagenlange storing bij het CBR. Die is opgelost, maar daardoor is het wel extra druk en zitten de examenkandidaten dicht opeen gepakt in de wachtruimte die nog nauwelijks is ingewijd maar nu reeds de sporen laat zien van jongeren die er samendrommen: het meubilair is wel hufterproof maar verval is reeds ingetreden. En daar middenin zit ik, te wachten tot puberdochter weer uit de examenzaal komt rollen.
Hoe nieuw de wachtruimte ook is, aan de eisen van de tijd voldoet de inrichting niet erg. Op flexende vaders en moeders die werken terwijl ze wachten, zijn ze hier niet berekend. Er is nergens een stopcontact om de laptop in te pluggen op het moment dat hij om stroom schreeuwt. Dan maar werken op het mini-schermpje van de iPhone. Het is behelpen, maar gelukkig: daar komt het kind al. Ze ziet er opgelucht uit en al van verre zwaait ze enthousiast. Ze is geslaagd!

LydiaWachtruimte