Blog

hyacint

Al jaren doe ik mee aan de postcodeloterij, inmiddels met de vijfde postcode. Bij een verhuizing graag éérst de postcodeloterij aansluiten en dan pas gas en licht. Het zal me toch niet gebeuren dat mijn buren er met de poet vandoor gaan en dat ik om principiële redenen geen lot bezit. Hoewel ik die principiële redenen wel heb, maar ook ik kan niet eten van principes.
En ik moet zeggen: de postcodeloterij maakt beloftes waar. Regelmatig bezit ik de winnende postcode. Helaas laat die winst zich nooit omzetten in klinkende munt. Ik ontvang ijsbonnen, bloemenbonnen en agenda’s met kortingsbonnen voor attracties waar ik nooit heenga, maar nimmer een zak met geld.
Deze week was ik weer in de prijzen gevallen. Ik mocht een hyacint ophalen bij de bloemist om de hoek. Een chagrijnige winkel met een chagrijnige vent waar ik uit principe nooit kom, maar je weet hoe dat gaat met principes. Ik was niet de enige die een hyacint kwam halen. De hele buurt stond er. Met armen vol hyacinten gingen ze naar huis, de buurmannen die blijkbaar stapels loten kopen om hun opbrengst te maximaliseren en nu ‘gratis’ hun vrouwen gingen verrassen.
Een afzichtelijke pot zit er om de hyacint. Zelfs poes kan het niet verdragen ernaar te kijken, terwijl je toch wel zou denken dat een hyacint een zekere aantrekkingskracht zou uitoefenen op een poes met een light-dieet. Maar nee, poes ligt in een mandje te knorren voor de kachel en verroert geen vin. Zou ook kunnen komen doordat ze sjok en klem in die mand zit.

Lydiahyacint