Blog

Cowspiracy

De snelste en meest effectieve manier om het milieu te sparen, de opwarming van de aarde te stoppen met alle desastreuze gevolgen van dien én alle mensen op deze aarde van voedsel te voorzien, is ophouden met het consumeren van vlees en dierlijke producten. Zo. De eerste zin van dit blog bevat meteen de boodschap die ik over wil brengen.
Met mensen die bij mij een schrijftraining volgen, bespreek ik vaak de samenhang die bestaat tussen zinslengte en leesbaarheid. Deze zogenaamde ‘schaal van Flesch’ deelt zinnen met meer dan 28 woorden in de categorie ‘heel moeilijk’ in. De eerste zin van dit blog telt maar liefst 44 woorden. Een hele moeilijke zin is dat. Om te zorgen dat de boodschap ervan de lezer niet ontgaat, vat ik die daarom samen in een kernboodschap. Deze zin met veertien woorden valt in de categorie ‘makkelijk’: Veeteelt is de oorzaak achter alle milieuproblemen die er zijn, achter honger, achter ontbossing.
Hoe ik dat weet? Ik heb de documentaire Cowspiracy gezien op Netflix. Niet de zware industrie maar de veeteelt is verantwoordelijk voor 51% van de schadelijke uitstoot op aarde. En daarnaast voor 90% van de kap van het regenwoud, want die enorme veestapels hebben enorme hoeveelheden voedsel nodig. Dat verbouwd wordt op enorme hoeveelheden grond.
Wie geen boodschap heeft aan het redden van de planeet, is misschien wel gevoelig voor de taal van het geld, dus even een rekenvoorbeeld. Een hamburger kost 4 dollar. Maar het maken van die hamburger kost 11 dollar. Dat betekent dat een hamburger 7 dollar meer kost dan in rekening wordt gebracht aan degene die hem eet. Die 7 dollar (uitstoot en andere schade aan het milieu) moet wel betaald worden. Door jou. En door mij. Het gaat niet om 1 hamburger, maar om honderden miljarden hamburgers per jaar. Tel uit je winst!
Je kunt zonnepanelen tien rijen dik op je dak leggen, een windmolen in je tuin zetten en je alleen nog maar op de fiets verplaatsen zoveel je wilt, maar de enige maatregel die de aarde en al haar bewoners gaat redden, is dat mensen ophouden met vlees eten en zuivel gebruiken. Even voor de goede orde: van mij hoeft niemand vegetariër of veganist te worden. Ik wil niet preken, ik ben het kind van de dominee, niet de dominee zelf. Maar van mij moet iedereen met hersens in zijn hoofd en gevoel in zijn lijf wel Cowspiracy zien. Ga kijken, het kost je slechts 1,5 uur van je tijd. Op Netflix, of te downloaden via www.cowspiracy.com. Doen!

Lees meer
LydiaCowspiracy

Boekenkast

Een interessant berichtje in mijn ochtendblad Trouw, vrijdag 16 oktober: Brede brugklas levert betere burgers op. Afgezien van de prachtige allitteraties in de kop, spreekt het stuk mij niet aan. Het meldt dat uit onderzoek van drie universiteiten blijkt dat de ontwikkeling van burgerschap bij Nederlandse leerlingen achterblijft omdat veel scholen ervoor kiezen de brugklas helemaal af te schaffen en de kinderen al direct te scheiden op niveau. Ik geloof dat best, dat burgerschap hieronder lijdt. Maar ik geloof ook dat de leerprestaties erbij gebaat zijn. Niet omdat drie universiteiten er onderzoek naar hebben gedaan, maar vanwege veldonderzoek van mezelf, met als onderzoeksobject mijn eigen puberdochter. Die vanaf dag 1 heel goed gedijde op de middelbare school in een klas vol gelijkgestemden waarin zij nu eens niet de slimste was. Deze uitkomst is misschien niet wetenschappelijk onderbouwd of representatief, wel ondubbelzinnig.
Verder meldt het bericht: ‘Kinderen bij wie meer dan 500 boeken in huis aanwezig zijn, scoren significant beter op hun leerprestaties dan kinderen met een kleine boekenkast in huis.’ Opmerkelijk, nietwaar? Ik had zelf vroeger nogal eens het idee dat stof gemakkelijker in mijn hoofd terecht kwam als ik het lesboek onder mijn kussen legde als ik ging slapen, maar zoveel moeite hoef je je blijkbaar niet eens te getroosten. Nee, stof komt vanzelf in je hoofd als er een rijk gevulde boekenkast tegen de muur staat.
Deze uitkomst verbaast mij, maar puberdochter weet dit proefondervindelijk al lang. Het verklaart waarom zij telkenmale haar toetsen afrondt met een overwegend positief resultaat, terwijl ik haar toch nooit betrap op het lezen van een boek of het doornemen van stof. ‘Het komt goed, mam’, sust zij terwijl ze mijn moederachtige opmerkingen hierover wegwuift en doorgaat met wat zij aan het doen is. Dat kan van alles zijn, maar met school heeft het doorgaans weinig te maken.
Vriendjes en vriendinnetjes van puberdochter die voor het eerst langskomen te onzent, constateren meestal vol ontzag dat wij in een bibliotheek wonen. Maar daar heb ik voortaan een wetenschappelijk bewezen reactie op: ‘Dat lijkt maar zo. Wij investeren in leerprestaties!’

Lees meer
LydiaBoekenkast

Duurzaam

Vrijdag 9 oktober was de Dag van de Duurzaamheid. Ter gelegenheid daarvan las ik in de krant bemoedigende verhalen van mensen die erg duurzaam zijn. Ze douchen maximaal 5 minuten in het donker, hebben stadsboerderijen op hun dak of leven afvalvrij. Daar kun je niet tegen zijn en dat ben ik ook niet; ik ben vóór. Voor duurzaamheid en voor een dag waarop we met z’n allen nog eens stilstaan bij duurzaamheid. Bij het belang van energie besparen, van minder CO2-uitstoot en van het consumeren van boontjes uit Holland in plaats van uit Kenya. En bij het belang van afval scheiden en van geen vlees meer eten – want een vegetariër in een Hummer is duurzamer dan iemand die nog vlees eet.
De beloning van ons duurzame gedrag is een wereld die net effe wat langer meegaat, zodat onze kindskinderen en die van hen er ook nog een fijne stek aan hebben. Maar zoals met alle mooie dingen, gaat ook hier de kost voor de baat uit. Je moet er namelijk wel wat voor over hebben om je bijdrage te leveren. Mij krijg je de auto niet uit, maar ik probeer op allerlei ander vlak wel leuk mee te doen. Elke appelschil gaat naar de groenbak. En dat kost mij veel. Want de groenbak staat in de garage, te midden van de wilde spinnen. Als ik een schilletje overboord gooi, stijgt onmiddellijk een woest gegons op uit de diepte. Ik weet niet wat daar zo gonst en ik wil het ook niet weten. Ik denk aan mijn achterkleinkinderen, maak me heel snel uit de voeten en hoop dat het groenecontainerschoonmaakmannetje gauw weer langskomt met zijn milieuvriendelijke reinigingsinstallatie. Want reinigingsinstallaties, daar houdt al wat gonst niet van.
Nee, dan kost het opwekken van zonne-energie mij aanzienlijk minder moeite. Zonnepanelen liggen op je dak en je hebt er geen omkijken naar. Energie opwekken gaat vanzelf. Als overtuigd zonnepaneelbezitter verkneukel ik me bij elke zonnestraal. Hoe meer zon, hoe meer euro’s er van het dak afrollen. Het bewijst dat duurzaamheid niet alleen goed is voor de aarde, maar ook voor je portemonnee.
Maar dan moeten die dingen het wel doen natuurlijk. Bij mij deden ze het niet. Daar kwam ik alleen pas achter toen het verbruiksoverzicht van mijn energieboer door de brievenbus viel. Lekker duurzaam ook, zo’n overzicht op papier. In de maanden juni, juli en augustus, jawel, lag mijn zonne-energieproductie jammerlijk stil. Een klein foutje in de omvormer, heel spijtig voor mijn energieopbrengst. Wel duur, maar niet zaam, zeg maar. Gelukkig heeft het zonnepanelenmannetje de omvormer inmiddels gefikst. Nu maar hopen op een stralende winter.

Lees meer
LydiaDuurzaam

Nijlpaard

Elk pondje gaat door het mondje. En als je niet uitkijkt, ga je er na heel veel pondjes uitzien als een nijlpaard. Niet bepaald een aantrekkelijk vooruitzicht. Het kan dan zomaar gebeuren dat je in een winkelstraat loopt, langs spiegelende etalages, en dat je bij een blik opzij degene die daar wandelt vaag meent te herkennen. Zo van: ‘hmmm, dat mens ken ik toch ergens van’, om te ontdekken dat je het zelf bent. En dat dat ‘ergens’ slaat op de dierentuin waar je onlangs met open mond hebt zitten kijken naar etende nijlpaarden en de niet al te fraaie mores die ze er onderling op nahouden. Overigens kijken ze zonder gêne met open mond terug.
Het zijn fascinerende beesten, nijlpaarden. Ze hebben een gigantische muil en ze zien er niet uit. In die muil verdwijnen grote hoeveelheden voedsel, vooral gras, en wel zo’n zestig kilo per etmaal. Grote lijven die zichzelf in stand willen houden, moeten veel eten, dat blijkt. Volgens de Egyptische mythologie schaamt het nijlpaard zich zo voor zijn eigen lijf, dat het liever onder water leeft. Nijlpaarden slapen zelfs onder water. Maar zwemmen kunnen ze niet; ze lopen over de bodem.
‘Waar gaat het heen met dit blog’, hoor ik je denken. Nou, luister. In mijn schrijfklasjes praat ik met mijn cursisten over verschillende stijldimensies van het schrijven. Moeilijkheid is een van die dimensies. Een tekst wordt bijvoorbeeld nodeloos moeilijk door ingewikkelde woorden. Zoals woorden die ouderwets zijn, die niet aansluiten bij het referentiekader van de lezer (vakjargon) of die verkeerd geschreven zijn. Ook woorden die te lang zijn, verhogen de leesbaarheid niet. Woorden als ‘computeraansluitingsstekkertjesopbergdoos’ of ‘veteranenziektegeneesmiddeltestpanel’.
Er zijn mensen die een fobie hebben voor lange woorden. Die aandoening bestaat. En er is ook een toepasselijke naam voor: ‘hippopotomonstrosesquippedaliofobie’. Een samenstelling van het Latijnse ‘sesquipedalis’ (wat betekent: anderhalve voet lang), ‘hippopotamus’ (nijlpaard) en ‘monstro’ (gedrocht). Een nijlpaard van een naam. Mensen met deze aandoening kunnen te maken krijgen met bijzonder vervelende verschijnselen, zoals koude rillingen, hartkloppingen, flauwvallen en misselijkheid.
Heb je last van deze fobie? Meld je dan aan voor mijn schrijftraining. Ik leer je schrijven zonder lange woorden. Heb je vooral last van andermans lange woorden? Dan kun je misschien beter een hap gras nemen. Dat doen nijlpaarden ook en die zijn nooit misselijk.

Lees meer
LydiaNijlpaard

Stinkdiesel

We zitten middenin ‘dieselgate’. Volkswagen sjoemelt met meetgegevens en laat zijn diesels veel schoner lijken dan ze in werkelijkheid zijn. Volkswagen, dat stond voor degelijkheid en betrouwbaarheid, ‘gründlich und pünktlich’ en respect voor de klant, is van een hoge top geduveld en zeer diep gevallen. En met Volkswagen ook alle Volkswagenrijders, waaronder ikzelf.
Want ik heb last van plaatsvervangende schaamte. Tot vorige week reed ik vol trots rond in een uniek en opvallend exemplaar. Hip en oranje mét turbo om snel weg te kunnen schieten bij het stoplicht. Kijk mij ’s lekker optrekken! Aan de kant, Japans blik, eat your heart out!
Maar in een week kan veel gebeuren. Want plotseling rijd ik in een stinkdiesel, gebouwd door een frauderend concern. Achter het toppunt van het Wirtschaftswunder blijkt een criminele organisatie schuil te gaan. Die welbewust de wereld om de tuin leidt om er zelf beter van te worden. Die wereld waar we ontzettend zuinig op moeten zijn omdat we er maar één van hebben – maar niet lang meer als Volkswagen zo doorgaat.
Deze week kreeg ik een nieuwsbrief van Volkswagen. ‘Daar zul je ‘m hebben’, dacht ik. De ultieme poging van VW om uitleg te geven over waarom het concern in brand staat, beterschap te beloven (‘nie wieder’) en de trouwe klanten wenend van spijt aan het hart te drukken. Maar nee hoor. Het ding stond boordevol ronkende nieuwtjes (jaja, het was dan ook een nieuwsbrief) en spetterende aanbiedingen. Babbel-de-babbel. Geen woord over stinkdiesels, schuld, schaamte, geen woord.
‘Wat vindt u van onze nieuwsbrief?’, vroeg een volgende nieuwsbrief. En toen ik de knop met ‘vind-ik-niet-leuk’ aanklikte, wilden de idioten die ‘m verstuurd hadden ook nog weten waarom niet. Onbegrijpelijk.
Mijn volgende auto? Misschien wel een Japanner. Volkswagen, eat your heart out!

Lees meer
LydiaStinkdiesel

Weg

Op de avond van haar 18e verjaardag, na het vertrek van de visite, dofte dochter zich op om het huis uit te gaan. Niet op de fiets als je dat soms dacht, nee, het was eindelijk zover dat zij zelfstandig de auto mocht besturen. Zonder coachende moeder ernaast die in het luchtledige meeremt bij het naderen van kruisingen. En die bij het inparkeren of inhalen haar ogen maar liever dichtknijpt in afwachting van het schrapende geluid van metaal op metaal. Of van de droge knak die een spiegel laat horen die ergens achter blijft hangen.
Het is een rare gewaarwording om je dochter weg te zien rijden in jouw auto. Ze zwaait luchtig, geeft een dot gas en spurt ervandoor. Weg is ze. En ik sta op de stoep en kijk haar na. Met hoop en vrees, want hoewel rijbewijzen niet gratis verstrekt worden bij een pakje boter, zoals zij ter geruststelling pleegt te zeggen als ik op de bijrijdersstoel waarschuwend sissende geluiden maak, mist ze nog wel mijn dertig jaar rijervaring. Aan de andere kant wordt ze niet gehinderd door allerlei ingesleten gedragingen die eigenlijk niet door de beugel kunnen, zoals invoegen met 140 en meteen door naar de derde baan. En zover ze er wél door gehinderd wordt, komt dat door een slecht voorbeeld mijnerzijds: ‘Ja, maar dat doe jij ook, mam!’ Ahum.
Ik moet er nog even aan wennen dat de auto een nog gewilder item is geworden in dit huishouden dan hij al was. Ineens moet ik op afgesproken tijdstippen thuis zijn omdat iemand anders mijn vervoermiddel ‘geboekt’ heeft. In feite heb ik nu een deelauto. Waarbij ik wel het gebruik deel, maar niet de kosten. Sterker nog: de kosten nemen alleen maar toe. Want in plaats van stilletjes voor de deur te staan wachten tot ik weer instap, heeft de auto nu een tweede leven aan de randen van de dag en nacht. Een leven waar ik geen weet van heb. Ik probeer wel op de hoogte te blijven en informeer waar de ritten zoal heengaan. ‘Oh, weg’, zegt dochter dan en wuift vaag met een handje in alle windrichtingen. Sporenonderzoek wijst uit dat de McDrive een favoriete bestemming is. Met een afgeladen auto vol 6 vwo’ers die liever uitstapjes maken dan huiswerk.
Om nog enig educatief tintje mee te geven aan dit blog vol persoonlijk leed, krijgt de eerste die me laat weten welke stijlfout in de vorige zin staat, en ook nog weet te benoemen hoe die heet, een uur gratis schrijfcoaching.

Lees meer
LydiaWeg

18

Nadat ik bij haar geboorte bijna het leven had gelaten omdat ik zo nodig thuis moest bevallen en de vroedvrouw-van-dienst zat te slapen, had ik al snel besloten: dit doe ik niet nog een keer. Een kind op de wereld zetten en alles wat erbij kwam kijken, dat was duidelijk niet mijn kopje thee. Roze wolk? Nooit gezien. Gelukkig was de blozende baby die ik in ruil kreeg voor alle doorstane narigheid een groot cadeau. ‘Ja’, zeggen vrouwen dan tegen elkaar bij wijze van geheime codetaal, ‘zodra de baby er eenmaal is, ben je de bevalling vergeten.’ Nou nee hoor, de blozende baby is inmiddels uitgegroeid tot een bevallige jongedame, maar die bevalling herinner ik me alsof het gisteren was.
Heel misschien heeft dat ook iets te maken met het leven dat voorbijvliegt waar je bij staat. Gisteren pas ging ik voor het eerst naar buiten met aan mijn arm een Maxi-Cosi met daarin een klein wurm in een groen broekje, met een blauw mutsje op. Vandaag ontving ik van hetzelfde wurm een halfjaaroverzicht van de data waarop zij de auto nodig heeft en ik dus maar moet zien hoe ik daar terecht kom waar ik op dat moment moet zijn. Als ik mazzel heb, zet ze me even af. Anders wordt het fietsen, treinen of thuisblijven.
Sinds vandaag ben ik de moeder van een volwassen mensch. Zij heeft naar die magische leeftijd jarenlang reikhalzend uitgekeken, maar ik moet nog even wennen. Ik kan vrij snel en foutloos typen, maar ik typte per ongeluk ‘wenen’. Een freudiaanse verschrijving. Want hoewel het precies gaat zoals het bedoeld is, namelijk dat kleine meisjes nu eenmaal grote menschen worden, gaat dat niet zonder enige heimwee. Bij mij dan, zij heeft daar helemaal geen last van. Zij wil studeren, op kamers, officier van justitie worden, politicus, wereldverbeteraar en rijk.
Maar eerst moet zij een schooldiploma. De doos met boeken heeft zij intussen opengemaakt, dus er zit schot in de zaak. Nu hoeft de kennis alleen nog in haar hoofd terecht te komen. Zij maakt zich daar helemaal geen zorgen over. Misschien moet ik dat ook niet doen.

Lees meer
Lydia18

Nagenieten

Het vasthouden van het vakantiegevoel, dat is wel een dingetje dat hordes mensen bezighoudt. Hele artikelen worden geschreven met stappenplannen om het gevoel van zon, zee en vrije tijd zo lang mogelijk te koesteren. Tot in december aan toe, als het even kan. Ook op de radio hoor ik het onderwerp langskomen. Het wordt uitgekauwd op alle zenders. Maar het helpt niks. Want mensen zijn nog geen twee dagen thuis, of deadlines, projecten en werkgevers rammelen aan de poort. Zie daar maar eens weerstand aan te bieden. Voor je het weet neem je weer deel aan de ratrace en zijn de Malediven of Appelscha weggeschreven in je digitale fotoalbum. Of gedelete, omdat ze te veel schijfruimte innemen. ‘Ik ben ’t alweer vergeten’, zeggen mensen dan, als je ze na terugkomst vraagt hoe het was.
Mij persoonlijk gaat het vrij goed af, het lang vasthouden van het vakantiegevoel. Nagenieten is wel een kunst die ik beheers. Ook ben ik bedreven in het hebben van voorpret. Zo geniet ik eigenlijk drie keer: van tevoren, op het moment zelf en achteraf. Mijn vakantie duurt op deze manier drie keer zo lang als die van een ander. Dat geldt ook voor andere uitjes. Zoals mijn jaarlijkse gang naar het Shakespearetheater in Diever. Traditiegetrouw met vriend N., met vooraf een hapje eten.
Al jarenlang zijn wij ‘vriend’ van het Dieverse Shakespearetheater. Eind augustus reizen we af, diep Drenthe in, om ons een avond lang in de open lucht te laten vermaken door een stuk van de Britse meesterverteller, met hier en daar een Drentse draai eraan. Een genoegen is het, waar ik veel voorpret aan beleef: bij het doen van de donatie, het bestellen van de kaartjes, het lezen van de William ter voorbereiding. En dan moet de voorstelling nog komen!
De voorstelling zelf is een belevenis. Met z’n honderden in een bostheater, zittend op zelfingerichte plaatsen, bekleed met vuilniszakken en dekens, gekleed in warme kledij die voor het eerst weer uit de kast komt, behangen met nog meer dekens, vuilniszakken en regencapes … Terwijl de regen langzaam van je capuchon op je neus drupt, kijken naar Romeo en Julia. Liefde laat zich niet tegenhouden door een buitje, constateren wij.
Aan Shakespeare in Diever zit maar één nadeel: als wij gaan, is de zomer voorbij. Gelukkig breekt dan het nagenieten aan. Van Shakespeare én van de hele lange zomer. En gelukkig is het volgend jaar weer zomer. Ik heb nu al voorpret!

Lees meer
LydiaNagenieten

Mooi geweest

Mijn volgers werden ongeduldig. ‘De vakantie is voorbij hoor’, lieten ze mij langs diverse kanalen weten. Eerst nog wat aarzelend, maar toen actie mijnerzijds uitbleef met steeds meer klem. Waarmee ze bedoelden dat het mooi geweest was met de blogpauze en dat er weer geschreven moest worden. En ze hebben gelijk: de vakantie is voorbij en het is mooi geweest.
Ik heb nog wat moeite met landen. Een week geleden struinde ik nog onder een strakblauwe hemel door zonovergoten Malmö met in de verte uitzicht op dé brug, inmiddels heb ik alle zeilen moeten hijsen om de eerste klussen weer af te krijgen. Maar zoals ik al eens eerder geconstateerd heb op deze plaats: vakantie is alleen maar leuk omdat je weet dat er bij terugkomst klanten op de stoep liggen en klussen om geklaard te worden.
Mensen die weten wat ik van plan was in de afgelopen vakantie informeren voorzichtig hoe het ging, een week lang in dat grote huis op Terschelling met negen pubermeisjes – inclusief die van mezelf. Ze verwachten horrorverhalen, dus het verbaast ze als ik vertel dat het prima ging. De van tevoren opgestelde huisregels (‘niet roken, niet drinken, niet blowen’ en ‘iedereen ruimt z’n eigen troep op’) werkten uitstekend. De dames bleken onderling over veel zelfcorrigerend vermogen te beschikken en hadden het gezellig met elkaar, de jongens van next door en met mij. Ze deden boodschappen, kookten en kwamen ’s ochtends even met de stofzuiger langs (‘Kun je je benen even optrekken, dan kan ik onder de bank zuigen’) en ik had op Terschelling precies wat ik gepland had: een all inclusive vakantie. Uiterst ontspannen en aangenaam. Voor herhaling vatbaar. Voor mij, maar ook voor de jongedames. Maar dan wel graag in Saint Tropez of zoiets. Niet onbespreekbaar, zeg ik op voorhand.
Voordat de volgende zomervakantie aanbreekt en er überhaupt van Saint Tropez sprake kan zijn, moet er nog wel wat werk verzet worden aan het schoolfront door puberdochter en haar soortgenoten. Vooralsnog merk ik nog weinig van activiteiten die in die richting wijzen. De doos van de firma Iddink, waarin de schoolboeken ruim op tijd afgeleverd zijn, staat nog onuitgepakt. Rollen kaftpapier liggen er ongebruikt en lusteloos naast.
‘Moet jij die doos niet ’ns openmaken?’, vraag ik toch maar, als school al een hele week begonnen is en ik al die tijd zo hard op mijn tong gebeten heb dat ik bloed proef. Ze kijkt in de richting waarin ik wijs en trekt een gezicht alsof ze een vies beest ziet in plaats van een doos met boeken. ‘Ach mam, die boeken heb ik niet echt nodig hoor.’ Gek hè, maar zo’n idee had ik al. Als ik haar ’s ochtends weg zie fietsen, heeft ze van alles bij zich, maar een tas met boeken hoort daar niet bij. ‘Eigen verantwoordelijkheid’, mompel ik tegen de rug van een bijna-volwassen kind. De doos schuif ik uit het zicht, met rollen kaftpapier en al.

Lees meer
LydiaMooi geweest

Eindelijk!

De herfst lijkt eindelijk voorbij. Ik las in de krant dat het afgelopen voorjaar een van de droogste lentes ooit was, maar voor mijn gevoel plensde het aanhoudend. Zo heeft iedereen zijn eigen model van de werkelijkheid. Het was in elk geval stervenskoud in mijn beleving. In de vergiet waarin wij wonen zaten we de hele dag onder dekentjes op de bank te klappertanden, kind, kat en ik. Afgelopen maandag heb ik zelfs mijn winterjas naar weer uit de kast getrokken en dat was niks te warm.
Maar het tij lijkt te keren. Erg jammer voor mijn krentenboompje dat zo dapper in de bloesem kwam, blaadjes kreeg en daarna krentjes, precies zoals het hoort als je een krentenboompje bent. Want meteen na de krentjes begon het blad te verkleuren en inmiddels is het boompje in de rui. Passend bij de herfst waarin de natuur verkeerde. Maar in plaats van herfst krijgen we de komende week de tropenkolder en ik vrees voor het leven van mijn boompje.
Hoezeer mijn boompje ook gebaat zou zijn bij sneeuw en kou, voor mij komt het beterende weer wel als geroepen. Ik ben verkleumd tot op mijn botten en verlang naar lange, zwoele avonden op mijn bankje buiten, in gezelschap van een goed boek en een nieuwe compositie van mijn dakfluiter, de merel. Hoe idyllisch kan dat zijn? Op papier dan, want meestal vlucht ik heel gauw naar binnen vanwege de stank van 20.000 barbecuende buren. Ramen en deuren dicht!
Nog even en het is vakantie. Eindelijk. Ik houd van mijn werk en ben dol op mijn opdrachtgevers. Op allemaal. Maar wat is het fijn dat het onderdeel ‘arbeid’ de komende weken een net iets minder prominente plek op mijn ‘to do’-lijst krijgt. Ten bate van het onderdeel ‘lummelen’. Geen tekstschrijver kan teksten schrijven zonder daarnaast te lummelen, want het is een onmisbare bron van inspiratie. En het bekt ook lekker. ‘Ga je met vakantie?’ ‘Nee, ik ga inspiratie opdoen!’

Lees meer
LydiaEindelijk!